Σημασία έχει τι εκπέμπεις

Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν πολύ και δεν αφήνουν κανένα αποτύπωμα. 

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που αρκεί να μπουν σε έναν χώρο για να αλλάξει η ατμόσφαιρα. 

Δεν είναι θέμα εξωτερικής εμφάνισης, κοινωνικής θέσης ή ρητορικής δεινότητας. 

Είναι θέμα παρουσίας. 

Είναι αυτό που εκπέμπουν.

Η ανθρώπινη ύπαρξη επικοινωνεί πολύ πριν εκφραστεί με λέξεις. 

Το βλέμμα, η στάση του σώματος, η σιωπή, ο τρόπος που ακούμε, ακόμη και η ποιότητα της σκέψης μας, μεταδίδουν ένα μήνυμα. 

Όλα αυτά συνθέτουν μια αόρατη γλώσσα που δύσκολα περιγράφεται, αλλά όλοι την αναγνωρίζουμε. 

Είναι η γλώσσα της παρουσίας.

Αυτό που εκπέμπουμε δεν είναι τυχαίο. 

Είναι η αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου. 

Οι φόβοι, οι πληγές, η γαλήνη, η καλοσύνη, η αλαζονεία, η αγάπη, η ευγνωμοσύνη όλα αφήνουν το αποτύπωμά τους στην ενέργεια που μεταφέρουμε στους άλλους. 

Μπορούμε να προσποιηθούμε για λίγο με τα λόγια μας, όμως η παρουσία μας αποκαλύπτει πάντα την αλήθεια.

Ο σύγχρονος άνθρωπος επενδύει τεράστια ενέργεια στο πώς θα φανεί, αλλά ελάχιστη στο ποιος πραγματικά γίνεται. 

Φροντίζει την εικόνα του, χτίζει δημόσιες ταυτότητες, επιμελείται κάθε λεπτομέρεια της εξωτερικής του παρουσίας. 

Κι όμως, η ουσία δεν βρίσκεται στην εικόνα, αλλά στην ποιότητα της ύπαρξης. 

Δεν είναι η εικόνα που εμπνέει. 

Είναι η αυθεντικότητα.

Η εσωτερική καλλιέργεια δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. 

Είναι καθημερινή επιλογή.

 Είναι η απόφαση να αντικαταστήσεις την κριτική με την κατανόηση, την αλαζονεία με την ταπεινότητα, τον φόβο με την εμπιστοσύνη, τον θυμό με τη συνειδητή ηρεμία.

 Κάθε τέτοια επιλογή μεταμορφώνει όχι μόνο εσένα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σε βιώνουν οι άλλοι.

Ίσως αυτό να είναι και το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης εξέλιξης. 

Όχι να αποκτήσουμε περισσότερα, ούτε να αποδείξουμε περισσότερα, αλλά να γίνουμε μια παρουσία που γεννά ασφάλεια, ελπίδα και φως.

 Να είμαστε άνθρωποι δίπλα στους οποίους οι άλλοι αισθάνονται πιο αληθινοί, πιο ήρεμοι και πιο ελεύθεροι.

Ο καθένας μας αφήνει ένα ίχνος σε κάθε συνάντηση. Το ερώτημα δεν είναι αν επηρεάζουμε τους άλλους, αυτό συμβαίνει αναπόφευκτα. 

Το πραγματικό ερώτημα είναι με ποια ποιότητα τους επηρεάζουμε.

Στο τέλος, η ζωή δεν μας θυμάται για τα επιχειρήματά μας ούτε για τις εντυπώσεις που δημιουργήσαμε. 

Μας θυμάται για το αποτύπωμα που αφήσαμε στις ψυχές των ανθρώπων.

Γι' αυτό αξίζει, κάθε μέρα, να στρέφουμε το βλέμμα πρώτα προς τα μέσα.

Γιατί όταν ο εσωτερικός κόσμος φωτίζεται, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να λάμψουμε. 

Η παρουσία μας θα το κάνει από μόνη της.

Σημασία, τελικά, δεν έχει τι λες. Δεν έχει καν τι δείχνεις. Σημασία έχει τι εκπέμπεις.

 Γιατί αυτό είναι που αγγίζει τις καρδιές και αυτό είναι που μένει όταν όλα τα λόγια έχουν σιωπήσει.

Υστερόγραφο: Για  *Ζάχαρη και μέλι *

Σύνθημα! 

αφιερωμένες οι παραπάνω σκέψεις μου

Καλή συνέχεια φίλοι μου αγαπημένοι 

Η Χριστίνα σας

Experience 

 

Ludovico Einaudi

Όσα δε χώρεσαν σε μια φωτογραφία

 

Κάποτε έγραφα πολύ. 

Τότε που τα ημερολόγια ήταν σχεδόν μόδα 

κι εγώ άφηνα παντού αποτυπώματα.

Σαν να ήξερα πως οι εποχές αλλάζουν και πως κάποτε θα χρειαστώ να θυμάμαι. Έγραφα για να κρατήσω ζωντανή τη στιγμή.

Σήμερα όλοι βγάζουν μια selfie. 

Αλλά δεν είναι το ίδιο.

Άλλο να γράφεις αυτό που νιώθεις 

κι άλλο να φωτογραφίζεις αυτό που θέλεις 

να νιώσουν οι άλλοι για σένα.

Τεράστια διαφορά το «είμαι» από το «φαίνομαι».

Τέλος πάντων...

Η αρχική μου σκέψη ήταν πως κατανάλωσα αμέτρητα στυλό BIC και τετράδια σπιράλ μόνο και μόνο για να γράφω. 

Και τώρα που το σκέφτομαι, ούτε θυμάμαι πού κατέληξαν όλα αυτά. ...    

Ελπίζω μόνο να μην έγιναν στάχτη σε κάποια χωματερή.

Το λέω γιατί η ζωή μου δεν είχε ποτέ ένα σταθερό πατρικό γεμάτο αναμνήσεις. 

Είχε πολλά σπίτια. Και σε κάθε σπίτι άφηνα πίσω μου λίγες σελίδες.

Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, αν αυτά τα γραπτά γίνουν κάποτε ιστορία, τότε εγώ μάλλον δεν θα υπάρχω πια.

Κι ίσως έτσι λειτουργεί η μνήμη. 

Δεν μένει εκείνος που την έγραψε.

Μένουν οι λέξεις του.

ΥΣ

Το χθες το διάλεξες εσύ για μένα.
Το σήμερα... δεν ξέρω ακόμα να το διαβάζω.
Κι όσο για το αύριο, άστο να πάει... άστο.

.....δεν έχω υπογραφή σε ότι βρείτε, οπότε είναι δικό σας 

Ευχαριστώ 

Χριστίνα Κ.

Έτσι απλά. Έτσι θα βρείτε ότι διαβάσατε σε μπλέ τετράδια ή σπιρά

Υπάρχω ή φαίνομαι;

Όταν δημιουργήθηκαν τα social media, πριν από περίπου 20 χρόνια, ο απλός, ανώνυμος άνθρωπος άρχισε να κυνηγά τα περιβόητα likes. 

Ίσως γιατί πίστεψε ότι μέσα από αυτά θα αγαπήσει πρώτα τον εαυτό του και ύστερα θα τον αγαπήσουν και οι άλλοι.

Πόσοι «νάρκισσοι» δεν έπεσαν τελικά στο ίδιο τους το είδωλο; 

Πόσες ψυχολογίες δεν γκρεμίστηκαν για μια βιτρίνα του «φαίνεσθαι»;

Τελικά, τι αξίζει; Να καβαλάς καλάμι ή να πατάς στη γη;

Δεν είμαι πια σίγουρη για κανέναν και για τίποτα.

Από τη μια μέρα στην άλλη μπορεί να ξυπνήσεις και να έχεις χρήματα.

 Από την άλλη μπορεί να ξυπνήσεις και να μην έχεις τίποτα.

 Η ζωή αλλάζει πιο γρήγορα απ' όσο νομίζουμε.

Και όλοι αυτοί οι influencers

 Γυναίκες και άνδρες. Τελικά τι κάνουν; Προσφέρουν πραγματική εργασία ή υπάρχουν μόνο για να τροφοδοτούν τα δικά μας δήθεν «θέλω»;

Κι εγώ γιατί εξακολουθώ να συγκινούμαι κάθε φορά που ακούω τον Στέλιος Καζαντζίδης να τραγουδά «Υπάρχω»;

Τι ζωή είναι αυτή που ζούμε; 

Και γιατί νιώθω ότι ακόμη προσπαθώ να την καταλάβω;

Δεν νομίζω ότι είμαι τόσο μεγάλη ώστε να μη μπορώ να καταλάβω τον κόσμο γύρω μου. 

Κι όμως, μετά την εποχή της COVID, νιώθω πως κάτι άλλαξε βαθιά. 

Σαν να μεταφερθήκαμε σε ένα άλλο επίπεδο, όπου η εικόνα μετρά περισσότερο από την ουσία.

Αλλά, βρε παιδιά… λίγο σεβασμό.

 Επιβιώσαμε από πολλά. Ίσως τώρα να αξίζει να μάθουμε να ζούμε λίγο πιο αληθινά και λίγο λιγότερο για τη βιτρίνα.

Και, αν μου επιτρέπετε μια παράκληση…

Ηρεμήστε το παιδί μέσα σας. 

Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν για να αξίζει.

Ότι υπήρχε, θα υπάρχει 

Ο "άνθρωπος" λείπει σε όλους μας

Ξέρετε τι συμβαίνει μέσα σας εάν καταλάβατε την πραγματική σημασία "Άνθρωπος";

Δε θα πω περισσότερα 

Γίνομαι κουραστική 

Ας μιλήσει το βίντεο που επέλεξα απόψε για εσάς 

Ευχαριστώ τον άνθρωπο που το ανέβασε 

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχετε 

Ηρεμήστε το παιδί μέσα σας. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν για να αξίζει

-Χριστίνα -

Όχι γιατί δε μπορώ, αλλά γιατί δε θέλω

 

Γνωρίζεις άραγε πόσες συζητήσεις έχουν γίνει για σένα, εν αγνοία σου;

Δε χρειάζεται να σε μισούν. 

Αρκεί να τους γίνεις το ερέθισμα· να βρουν κάτι διαφορετικό από τη δική τους ζωή για να σχολιάσουν.

Και σκέψου να βρεθεί ανάμεσά τους κάποιος που έχει συναισθηματικό ή υλικό κέρδος για να σε κατεδαφίσει. 

Τότε να δεις πώς οι «θεούσες» και οι «θεούσοι» ξεχνούν τις προσευχές και πιάνουν τα «καντήλια».

Αχ, Θεέ... Με όποιο όνομα κι αν σε βαφτίσουμε, ξανά και ξανά θα σε απαρνηθούμε.

Όμως θα είμαι ειλικρινής.

Πώς μπορώ να συνεχίσω να συγχωρώ κάτι ή κάποιον, που τελικά μόνο πόνο έφερνε στη χαρά μου;

Δε θέλω.

Όχι γιατί δεν μπορώ. Αλλά γιατί δε θέλω.

Ναι... Φτάνω και σε αυτό το σημείο να το παραδεχτώ.

Πολλά τα χρόνια. Πολλές οι πικρές στιγμές.

Πώς, λοιπόν, να θέλω;

Όσο η συγχώρεση είναι αρετή, άλλο τόσο η απομάκρυνση είναι, κάποιες φορές, η μόνη μορφή σεβασμού που μπορώ να δείξω στον εαυτό μου

Φιλική συμβουλή 

Ζήσε όσο αντέχεις

#Συγχώρεση και #Όρια

Χριστίνα 

Μπαμπά που πας

«Μπαμπά, πού πας;»

«Φεύγω να φτιάξω τη ζωή μου.»

Υπάρχουν φράσεις που δεν τελειώνουν όταν ειπωθούν. Μένουν. Χαράζονται. 

Γίνονται η ηχώ που συνοδεύει ένα παιδί για χρόνια.

Κι ύστερα περνά ο χρόνος. 

Οι άνθρωποι αλλάζουν φωτογραφίες προφίλ, αποκτούν τίτλους, πτυχία, καινούργιες παρέες και μια προσεκτικά επιμελημένη εικόνα στα κοινωνικά δίκτυα. 

Προσπαθούν να πείσουν ότι είναι διαφορετικοί από ό,τι υπήρξαν.

Όμως η αξιοπρέπεια δεν αποκτιέται με ένα χαρτί ούτε με μια καλοστημένη δημόσια εικόνα. 

Μετριέται στις επιλογές που κάνεις όταν κανείς δεν χειροκροτεί. 

Μετριέται στο αν προστατεύεις τους ανθρώπους που εξαρτώνται από σένα ή αν τους εγκαταλείπεις στο όνομα της «δικής σου ζωής».

Ένα παιδί δεν θυμάται τα βιογραφικά, τις αναρτήσεις ή τις δημόσιες σχέσεις.

 Θυμάται ποιος έμεινε δίπλα του και ποιος γύρισε την πλάτη.

Γιατί όταν ένας γονιός λέει σε ένα παιδί «φεύγω να φτιάξω τη ζωή μου», 

αυτό που πραγματικά ακούγεται είναι πως η ζωή του παιδιού έπαψε να είναι προτεραιότητα.

Και αυτή είναι μια αλήθεια που δεν σβήνει 

με φίλτρα, τίτλους ή χρόνια. 

Μένει εκεί, ως υπενθύμιση ότι ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται από τις πράξεις και όχι από την εικόνα που επιλέγουμε να δείχνουμε στους άλλους.

.....κι αυτό το παιδί ακόμα παλεύει ΓΙΑΤΙ ΕΊΝΑΙ ΘΗΣΑΥΡΌΣ 

Ότι κατάλαβες 

#αλήθειες