..... μπορεί κάποιος να επιλέγει να είναι μόνος χωρίς να αισθάνεται μόνος, ενώ η μοναξιά είναι η οδυνηρή απουσία ουσιαστικού δεσμού.
Η μάστιγα της εποχής μας
Ίσως η μεγαλύτερη απάτη της εποχής μας να μην είναι ότι φοβόμαστε τον θάνατο.
Είναι ότι φοβόμαστε τόσο πολύ το γήρας, ώστε πληρώνουμε για να το κρύψουμε.
Μας έμαθαν να φοβόμαστε τον χρόνο που γράφεται πάνω στο πρόσωπό μας.
Να θεωρούμε τις ρυτίδες ελάττωμα, τα άσπρα μαλλιά παραίτηση, την αλλαγή του σώματος αποτυχία.
Μας έπεισαν πως πρέπει πάση θυσία να παραμείνουμε νέοι, όμορφοι, φρέσκοι, ακμαίοι.
Όχι απαραίτητα για να είμαστε καλύτερα.
Αλλά για να συνεχίσουμε να αρέσουμε.
Ήσουν νέος.
Ήσουν όμορφος.
Και κάποια στιγμή η γραμματική της ζωής αλλάζει χρόνους.
Το «είσαι» γίνεται «ήσουν».
Και τότε αρχίζει ο πανικός.
Εμφανίζονται οι έμποροι της αιώνιας νεότητας. Οι τσαρλατάνοι που χρησιμοποιούν το κύρος της επιστήμης και της ιατρικής για να εμπορευτούν τον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου.
Την αποδοχή ότι ο χρόνος περνά.
Σου υπόσχονται να σβήσουν τα σημάδια του χρόνου, να καθυστερήσουν το αναπόφευκτο, να σε κάνουν να μοιάζεις νεότερος.
Δεν τους ενδιαφέρει να συμφιλιωθείς με την ηλικία σου.
Τους ενδιαφέρει να φοβάσαι την ηλικία σου.
Να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να βλέπεις έναν εχθρό που πρέπει να διορθωθεί.
Όμως το γήρας δεν είναι ασθένεια.
Είναι η φυσική συνέχεια της ζωής.
Όπως η φύση αλλάζει εποχές, έτσι αλλάζει και ο άνθρωπος.
Η άνοιξη δεν ντρέπεται όταν γίνεται καλοκαίρι, ούτε το καλοκαίρι θυμώνει όταν έρχεται το φθινόπωρο.
Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος να ντρέπεται που μεγαλώνει;
Δεν θεωρώ κακό να γερνά ο άνθρωπος.
Θεωρώ πολύ πιο επικίνδυνο να του μάθουμε ότι, επειδή γέρασε, αξίζει λιγότερο.
Και εδώ βρίσκεται, ίσως, το πραγματικό πρόβλημα.
Άλλο μοναξιά κι άλλο μοναχικότητα.
Η μοναχικότητα μπορεί να είναι επιλογή.
Μπορεί να είναι ανάγκη, ηρεμία, ένας τρόπος να μείνεις λίγο μόνος με τον εαυτό σου. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μόνοι και δεν αισθάνονται καθόλου μόνοι.
Η μοναξιά, όμως, είναι κάτι άλλο.
Η μοναξιά είναι να θέλεις έναν άνθρωπο και να μην υπάρχει.
Να έχεις ανάγκη από ένα βλέμμα και να μη βρίσκεις μάτια να σε κοιτάξουν.
Να θέλεις να μιλήσεις και να μην υπάρχει κανείς να ακούσει.
Και αυτή η μοναξιά γίνεται πολύ πιο σκληρή όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος.
Γιατί με τα χρόνια μικραίνει πολλές φορές ο κύκλος γύρω του.
Φεύγουν φίλοι, χάνονται σύντροφοι, τα παιδιά δημιουργούν τη δική τους ζωή, οι καθημερινές συναντήσεις λιγοστεύουν.
Και τότε μπορεί να συμβεί κάτι τρομακτικό:
Να έχεις γεράσει όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην παρουσία των άλλων ανθρώπων στη ζωή σου.
Εκεί βρίσκεται η πραγματική μάστιγα.
Όχι στις ρυτίδες.
Στην εγκατάλειψη.
Όχι στα άσπρα μαλλιά.
Στην αδιαφορία.
Όχι στο ότι το σώμα κουράστηκε.
Στο ότι γύρω σου άδειασαν οι άνθρωποι.
Και τότε τι νόημα έχει να πληρώνεις έναν τσαρλατάνο για να σου αφαιρέσει δέκα χρόνια από το πρόσωπο, όταν δεν υπάρχει κανείς να καθίσει απέναντί σου και να σου πει:
«Χαίρομαι που σε βλέπω»;
Τι νόημα έχει ένα νεανικό πρόσωπο, όταν πίσω του κατοικεί ένας άνθρωπος μόνος;
Μας έμαθαν να είμαστε αυτάρκεις.
Να μη χρειαζόμαστε κανέναν.
Να τα καταφέρνουμε μόνοι μας.
Και ύστερα απορήσαμε γιατί τόσοι άνθρωποι, μεγαλώνοντας, αισθάνονται αόρατοι.
Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει το γήρας πολύ περισσότερο απ' όσο αντέχει την απουσία.
Μπορεί να συμφιλιωθεί με το σώμα που αλλάζει.
Αυτό που δύσκολα αντέχει είναι να μην υπάρχει κάποιος δίπλα του.
Κι ας το θυμηθούμε:
Ακόμη και ο μοναχικός λύκος, όταν νυχτώνει, ψάχνει την αγέλη του.
Γι' αυτό δεν είναι η νεότητα που πρέπει να κυνηγάμε με κάθε κόστος.
Είναι η παρουσία.
Δεν είναι η ομορφιά που πρέπει να διασώσουμε πάση θυσία.
Είναι η αγάπη.
Δεν είναι τα χρόνια που πρέπει να κρύψουμε.
Είναι η μοναξιά που πρέπει να πολεμήσουμε.
Γιατί κανένας τσαρλατάνος της «αιώνιας νεότητας» δεν μπορεί να σου χαρίσει αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι.
Μπορεί να τεντώσει το δέρμα σου.
Μπορεί να αλλάξει το πρόσωπό σου.
Μπορεί να σε κάνει να φαίνεσαι νεότερος.
Δεν μπορεί να γεμίσει την άδεια καρέκλα απέναντί σου.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής μας:
Μας πουλούν τρόπους για να μη φαινόμαστε γέροι, ενώ θα έπρεπε να ψάχνουμε τρόπους να μη νιώθει κανείς γέρος επειδή έμεινε μόνος.
Γιατί στο τέλος δεν θα θυμάται κανείς πόσο νέοι καταφέραμε να δείχνουμε.
Θα θυμόμαστε μόνο ποιοι ήταν εκεί.
Και ίσως το πραγματικό αντίδοτο στο γήρας να μην είναι να κερδίσεις χρόνια από τον χρόνο, αλλά να κερδίσεις ανθρώπους μέσα στα χρόνια.
https://youtu.be/UiquLxHf6bk?is=8bxgN7cvVLqmt6kp
Η τελευταία συνέντευξη του ΜαΖΩ μας
