Γνωρίζεις άραγε πόσες συζητήσεις έχουν γίνει για σένα, εν αγνοία σου;
Δε χρειάζεται να σε μισούν.
Αρκεί να τους γίνεις το ερέθισμα· να βρουν κάτι διαφορετικό από τη δική τους ζωή για να σχολιάσουν.
Και σκέψου να βρεθεί ανάμεσά τους κάποιος που έχει συναισθηματικό ή υλικό κέρδος για να σε κατεδαφίσει.
Τότε να δεις πώς οι «θεούσες» και οι «θεούσοι» ξεχνούν τις προσευχές και πιάνουν τα «καντήλια».
Αχ, Θεέ... Με όποιο όνομα κι αν σε βαφτίσουμε, ξανά και ξανά θα σε απαρνηθούμε.
Όμως θα είμαι ειλικρινής.
Πώς μπορώ να συνεχίσω να συγχωρώ κάτι ή κάποιον, που τελικά μόνο πόνο έφερνε στη χαρά μου;
Δε θέλω.
Όχι γιατί δεν μπορώ. Αλλά γιατί δε θέλω.
Ναι... Φτάνω και σε αυτό το σημείο να το παραδεχτώ.
Πολλά τα χρόνια. Πολλές οι πικρές στιγμές.
Πώς, λοιπόν, να θέλω;
Όσο η συγχώρεση είναι αρετή, άλλο τόσο η απομάκρυνση είναι, κάποιες φορές, η μόνη μορφή σεβασμού που μπορώ να δείξω στον εαυτό μου
Φιλική συμβουλή
Ζήσε όσο αντέχεις
#Συγχώρεση και #Όρια
Χριστίνα
