Κάποτε έγραφα πολύ.
Τότε που τα ημερολόγια ήταν σχεδόν μόδα
κι εγώ άφηνα παντού αποτυπώματα.
Σαν να ήξερα πως οι εποχές αλλάζουν και πως κάποτε θα χρειαστώ να θυμάμαι. Έγραφα για να κρατήσω ζωντανή τη στιγμή.
Σήμερα όλοι βγάζουν μια selfie.
Αλλά δεν είναι το ίδιο.
Άλλο να γράφεις αυτό που νιώθεις
κι άλλο να φωτογραφίζεις αυτό που θέλεις
να νιώσουν οι άλλοι για σένα.
Τεράστια διαφορά το «είμαι» από το «φαίνομαι».
Τέλος πάντων...
Η αρχική μου σκέψη ήταν πως κατανάλωσα αμέτρητα στυλό BIC και τετράδια σπιράλ μόνο και μόνο για να γράφω.
Και τώρα που το σκέφτομαι, ούτε θυμάμαι πού κατέληξαν όλα αυτά. ...
Ελπίζω μόνο να μην έγιναν στάχτη σε κάποια χωματερή.
Το λέω γιατί η ζωή μου δεν είχε ποτέ ένα σταθερό πατρικό γεμάτο αναμνήσεις.
Είχε πολλά σπίτια. Και σε κάθε σπίτι άφηνα πίσω μου λίγες σελίδες.
Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, αν αυτά τα γραπτά γίνουν κάποτε ιστορία, τότε εγώ μάλλον δεν θα υπάρχω πια.
Κι ίσως έτσι λειτουργεί η μνήμη.
Δεν μένει εκείνος που την έγραψε.
Μένουν οι λέξεις του.
ΥΣ
Το χθες το διάλεξες εσύ για μένα.
Το σήμερα... δεν ξέρω ακόμα να το διαβάζω.
Κι όσο για το αύριο, άστο να πάει... άστο.
Ευχαριστώ
Χριστίνα Κ.
Έτσι απλά. Έτσι θα βρείτε ότι διαβάσατε σε μπλέ τετράδια ή σπιρά
