Η μουσική της Ύπαρξης

Σε

Φτάσαμε στην πιο σημαντική στιγμή της εποχής του ανθρώπου

Φθινόπωρο.

Το τέλος ή η αρχή; Δεν γνωρίζω την απάντηση.

Για κάθε άνθρωπο η λέξη φθινόπωρο μετράει αλλιώς.

Δεν ήμουν ποτέ καλοκαιράκιας,

ούτε χειμωνάκιας.

Για μένα κάθε εποχή μετρούσε πάντα με βάση ό,τι ένιωθα, γιατί έτσι στεκόμουν στα πόδια μου.

Για να πάρω και να δώσω οξυγόνο, ήθελα να το νιώσω. 

Η λέξη οξυγόνο ήταν η απασφάλισή μου...

Δύσκολες έννοιες σε μια ζωή που γεννήθηκα αόρατη. Όσοι με αγαπούν, ξέρουν τι έγραψα.

Και συνεχίζουμε. 

Αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν, ακόμα κι αν ό,τι αγαπώ πάντα φεύγει.

Μου αρέσει να μιλώ με τραγούδια, με μουσική, με νότες.

 Ίσως η καλύτερη έκφραση των ανθρώπων να ήταν πάντα έστω και μία σκάλα του ΝΤΟ ή του ΣΟΛ, για να ξεφεύγουν από τα απλά μουγκανίσματα του ανθρώπινου γένους, παριστάνοντας τις μαϊμούδες της παγετώδους εποχής ή της γνωστής εξέλιξης του Καρόλου Δαρβίνου.

Πόσες ιστορίες γράφτηκαν, πόσα παραμύθια, για να αποδείξουν και να απαξιώσουν ταυτόχρονα την ανθρώπινη ύπαρξή μας.

Όχι, ο άνθρωπος δεν είναι απλά μια μικρή μαϊμού, ούτε ένα ψαράκι που βγήκε στη γη και μεταμορφώθηκε σε δίποδο. Ούτε φυσικά ο Αδάμ και η Εύα.

Ο άνθρωπος ήρθε από τα γενοφάσκια της γης. Δέχθηκε χιλιάδες επιθέσεις και έδωσε χιλιάδες πολέμους για να αντέξει να επιβιώσει. Είναι τόσο γήινος, που η ίδια η μάνα που τον γέννησε δεν θα το πιστέψει. Έγινε ένα με τη γη του. Ένα με το χώμα του. Ένα με το νερό και το οξυγόνο που κουβαλά, που δύσκολα τον ξεκολλάς από αυτόν τον πλανήτη.

Ήθελα να γράψω κάτι για τον θάνατο.

Τραγικό, αλλά επειδή είμαι σε ζωή, μία μόνο ερώτηση θα κάνω

Τι είναι η ζωή; Όποιος μου απαντήσει τι είναι ο θάνατος, θα απαντήσει και τι είναι η ζωή. Τουλάχιστον τη ζωή τη ζούμε σε τέσσερις εποχές. Το θάνατο σε πόσες;

Δεν είμαι συγγραφέας για να δίνω δύναμη στη σκέψη. Δεν είμαι ιερέας για να δίνω δύναμη στην ψυχή. Δεν είμαι πολιτικός για να δίνω δύναμη στην τσέπη.

 Ένας απλός άνθρωπος είμαι, που από τότε που γεννήθηκε ήταν περιττός και το ΆΛΛΑΞΕ.

ΞΥΠΝΑ

ΑΛΛΑΞΕ

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ

ΣΗΚΩ

ΣΗΚΩ ΕΠΑΝΩ ....ΚΟΙΤΑ ΟΡΘΙΟΣ  ΠΡΟΧΩΡΑ

δε θα σου πω ΚΟΙΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ

έτσι κι αλλιώς εσύ ξέρεις για να μη κουτουλάς σε "τοίχους"

Η μάστιγα της εποχής μας

t

..... μπορεί κάποιος να επιλέγει να είναι μόνος χωρίς να αισθάνεται μόνος, ενώ η μοναξιά είναι η οδυνηρή απουσία ουσιαστικού δεσμού.

Η μάστιγα της εποχής μας

Ίσως η μεγαλύτερη απάτη της εποχής μας να μην είναι ότι φοβόμαστε τον θάνατο.
Είναι ότι φοβόμαστε τόσο πολύ το γήρας, ώστε πληρώνουμε για να το κρύψουμε.
Μας έμαθαν να φοβόμαστε τον χρόνο που γράφεται πάνω στο πρόσωπό μας.
Να θεωρούμε τις ρυτίδες ελάττωμα, τα άσπρα μαλλιά παραίτηση, την αλλαγή του σώματος αποτυχία.
Μας έπεισαν πως πρέπει πάση θυσία να παραμείνουμε νέοι, όμορφοι, φρέσκοι, ακμαίοι.
Όχι απαραίτητα για να είμαστε καλύτερα.
Αλλά για να συνεχίσουμε να αρέσουμε.
Ήσουν νέος.
Ήσουν όμορφος.
Και κάποια στιγμή η γραμματική της ζωής αλλάζει χρόνους.
Το «είσαι» γίνεται «ήσουν».
Και τότε αρχίζει ο πανικός.
Εμφανίζονται οι έμποροι της αιώνιας νεότητας. Οι τσαρλατάνοι που χρησιμοποιούν το κύρος της επιστήμης και της ιατρικής για να εμπορευτούν τον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου. 
Την αποδοχή ότι ο χρόνος περνά.
Σου υπόσχονται να σβήσουν τα σημάδια του χρόνου, να καθυστερήσουν το αναπόφευκτο, να σε κάνουν να μοιάζεις νεότερος.
Δεν τους ενδιαφέρει να συμφιλιωθείς με την ηλικία σου.
Τους ενδιαφέρει να φοβάσαι την ηλικία σου.
Να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να βλέπεις έναν εχθρό που πρέπει να διορθωθεί.
Όμως το γήρας δεν είναι ασθένεια.
Είναι η φυσική συνέχεια της ζωής.
Όπως η φύση αλλάζει εποχές, έτσι αλλάζει και ο άνθρωπος.
Η άνοιξη δεν ντρέπεται όταν γίνεται καλοκαίρι, ούτε το καλοκαίρι θυμώνει όταν έρχεται το φθινόπωρο.
Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος να ντρέπεται που μεγαλώνει;
Δεν θεωρώ κακό να γερνά ο άνθρωπος.
Θεωρώ πολύ πιο επικίνδυνο να του μάθουμε ότι, επειδή γέρασε, αξίζει λιγότερο.
Και εδώ βρίσκεται, ίσως, το πραγματικό πρόβλημα.
Άλλο μοναξιά κι άλλο μοναχικότητα.
Η μοναχικότητα μπορεί να είναι επιλογή.
Μπορεί να είναι ανάγκη, ηρεμία, ένας τρόπος να μείνεις λίγο μόνος με τον εαυτό σου. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μόνοι και δεν αισθάνονται καθόλου μόνοι.
Η μοναξιά, όμως, είναι κάτι άλλο.
Η μοναξιά είναι να θέλεις έναν άνθρωπο και να μην υπάρχει.
Να έχεις ανάγκη από ένα βλέμμα και να μη βρίσκεις μάτια να σε κοιτάξουν.
Να θέλεις να μιλήσεις και να μην υπάρχει κανείς να ακούσει.
Και αυτή η μοναξιά γίνεται πολύ πιο σκληρή όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος.
Γιατί με τα χρόνια μικραίνει πολλές φορές ο κύκλος γύρω του.
Φεύγουν φίλοι, χάνονται σύντροφοι, τα παιδιά δημιουργούν τη δική τους ζωή, οι καθημερινές συναντήσεις λιγοστεύουν.
Και τότε μπορεί να συμβεί κάτι τρομακτικό:
Να έχεις γεράσει όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην παρουσία των άλλων ανθρώπων στη ζωή σου.
Εκεί βρίσκεται η πραγματική μάστιγα.
Όχι στις ρυτίδες.
Στην εγκατάλειψη.
Όχι στα άσπρα μαλλιά.
Στην αδιαφορία.
Όχι στο ότι το σώμα κουράστηκε.
Στο ότι γύρω σου άδειασαν οι άνθρωποι.
Και τότε τι νόημα έχει να πληρώνεις έναν τσαρλατάνο για να σου αφαιρέσει δέκα χρόνια από το πρόσωπο, όταν δεν υπάρχει κανείς να καθίσει απέναντί σου και να σου πει:
«Χαίρομαι που σε βλέπω»;
Τι νόημα έχει ένα νεανικό πρόσωπο, όταν πίσω του κατοικεί ένας άνθρωπος μόνος;
Μας έμαθαν να είμαστε αυτάρκεις.
Να μη χρειαζόμαστε κανέναν.
Να τα καταφέρνουμε μόνοι μας.
Και ύστερα απορήσαμε γιατί τόσοι άνθρωποι, μεγαλώνοντας, αισθάνονται αόρατοι.
Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει το γήρας πολύ περισσότερο απ' όσο αντέχει την απουσία.
Μπορεί να συμφιλιωθεί με το σώμα που αλλάζει.
Αυτό που δύσκολα αντέχει είναι να μην υπάρχει κάποιος δίπλα του.
Κι ας το θυμηθούμε:
Ακόμη και ο μοναχικός λύκος, όταν νυχτώνει, ψάχνει την αγέλη του.
Γι' αυτό δεν είναι η νεότητα που πρέπει να κυνηγάμε με κάθε κόστος.
Είναι η παρουσία.
Δεν είναι η ομορφιά που πρέπει να διασώσουμε πάση θυσία.
Είναι η αγάπη.
Δεν είναι τα χρόνια που πρέπει να κρύψουμε.
Είναι η μοναξιά που πρέπει να πολεμήσουμε.

Γιατί κανένας τσαρλατάνος της «αιώνιας νεότητας» δεν μπορεί να σου χαρίσει αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι.
Μπορεί να τεντώσει το δέρμα σου.
Μπορεί να αλλάξει το πρόσωπό σου.
Μπορεί να σε κάνει να φαίνεσαι νεότερος.
Δεν μπορεί να γεμίσει την άδεια καρέκλα απέναντί σου.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής μας:
Μας πουλούν τρόπους για να μη φαινόμαστε γέροι, ενώ θα έπρεπε να ψάχνουμε τρόπους να μη νιώθει κανείς γέρος επειδή έμεινε μόνος.
Γιατί στο τέλος δεν θα θυμάται κανείς πόσο νέοι καταφέραμε να δείχνουμε.
Θα θυμόμαστε μόνο ποιοι ήταν εκεί.

Και ίσως το πραγματικό αντίδοτο στο γήρας να μην είναι να κερδίσεις χρόνια από τον χρόνο, αλλά να κερδίσεις ανθρώπους μέσα στα χρόνια.

https://youtu.be/UiquLxHf6bk?is=8bxgN7cvVLqmt6kp

Η τελευταία συνέντευξη του ΜαΖΩ μας

Ανθρωπιά

Δεν ξέρω αν θα διαβάσει κανείς μέχρι το τέλος.

Και, για να είμαι ειλικρινής, έχω κουραστεί να προσπαθώ να πείσω τους ανθρώπους για τα αυτονόητα.

Έχω κουραστεί από τα λόγια.

Από το «σε καταλαβαίνω».

Από το «είμαι δίπλα σου».

Από το «αν χρειαστείς κάτι, πες μου».

Γιατί όταν έρχεται η ώρα που πραγματικά χρειάζεσαι έναν άνθρωπο, πολλές φορές… δεν υπάρχει κανείς.

Και τότε καταλαβαίνεις πως από λόγια χορτάσαμε.

Οι πράξεις λείπουν.

Λείπει η ανθρωπιά.

Και δεν μιλάω για μεγάλες πράξεις.

Δεν χρειάζεται να έχεις χρήματα.

Δεν χρειάζεται να λύσεις τα προβλήματα όλου του κόσμου.

Μερικές φορές χρειάζεται μόνο να σταθείς δίπλα σε έναν άνθρωπο.

Να τον πάρεις ένα τηλέφωνο.

Να τον ρωτήσεις «πώς είσαι;» και να περιμένεις πραγματικά να ακούσεις την απάντηση.

Να δεις στα μάτια του ότι δεν είναι καλά, ακόμα κι αν σου λέει «μια χαρά».

Να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.

Να βοηθήσεις χωρίς να το μάθει κανείς.

Αυτό είναι ανθρωπιά.

Όχι οι αναρτήσεις.

Όχι τα μεγάλα λόγια.

Όχι το να δείχνουμε στους άλλους πόσο καλοί είμαστε.

Η ανθρωπιά φαίνεται όταν δεν μας βλέπει κανείς.

Εκεί.

Στη σιωπή.

Στη δύσκολη στιγμή.

Στην ανάγκη.

Εκεί φαίνεται ποιος πραγματικά είσαι.

Και ξέρετε κάτι;

Δεν με φοβίζει τόσο που ο κόσμος έγινε σκληρός.

Με φοβίζει που αρχίσαμε να το θεωρούμε φυσιολογικό.

Που συνηθίσαμε να προσπερνάμε τον πόνο του άλλου.

Που μάθαμε να κοιτάμε τη δική μας ζωή και να μη μας αφορά τίποτα πέρα από αυτήν.

Κι όμως…

Αύριο μπορεί να είσαι εσύ αυτός που θα χρειαστεί ένα χέρι.

Εσύ αυτός που θα λυγίσει.

Εσύ αυτός που θα περιμένει ένα τηλέφωνο.

Εσύ αυτός που θα εύχεται κάποιος να μην προσπεράσει.

Γι' αυτό, πριν πεις «δεν με αφορά»,

σκέψου λίγο.

Δεν ξέρεις τι κουβαλάει ο άνθρωπος που στέκεται απέναντί σου.

Μπορεί να χαμογελάει και μέσα του να διαλύεται.

Γι' αυτό ας προσέχουμε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλον.

Ας μιλάμε λιγότερο και ας κάνουμε περισσότερα.

Γιατί η ανθρωπιά δεν αποδεικνύεται με λόγια.

Αποδεικνύεται με πράξεις.

Κι εγώ, προσωπικά, αυτό ζητάω πια.

Όχι άλλα μεγάλα λόγια.

Λίγη ανθρωπιά.

Τόσο απλό.

Και τόσο δύσκολο, τελικά, για κάποιους.

Καλή συνέχεια 

Σεπτέμβριος 2007

 Είμαι με τον Άνθρωπο 

#Σεπτέμβριος

Ο μήνας που άλλαξε ριζικά τη ζωή μου, όταν έφυγε από τη ζωή η αδελφή μου.

Μια κόλαση στη γη.

2007

Όταν, στις 2 Σεπτεμβρίου, πήρε την αδελφή μου, όλα ξεκίνησαν ανάποδα να πηγαίνουν 

Έφυγε εκείνη και άρχισε να φεύγει η βάση μου.

Ένας ένας, σιγά σιγά, μέχρι που το χθες δεν υπάρχει πλέον

Ένιωσα μετέωρη.

Σήμερα, 1η Σεπτεμβρίου, νιώθω λύπη αλλά και ταυτόχρονα ανακούφιση γιατί 

παλεύω να προστατέψω και να βοηθήσω ανθρώπους που υπάρχουν ακόμη και αγαπώ.

Φοβάμαι για εκείνους και παρακαλώ τον Θεό να τους προστατεύει.

Δεν βρίσκομαι σε μια θάλασσα που θα πνίξει τη ζωή μου,

αλλά σε έναν πλανήτη που νιώθει μόνο λύπη και ανασφάλεια.

Το μόνο που θέλω πλέον είναι να σώζω

 Ότι έμεινε

Καλό μήνα 

Να είστε Δυνατοί

Είμαι με τον άνθρωπο κι ότι έμεινε από αυτόν

Ευχαριστώ 

Διαγραφή και επαναλειτουργία για τον άνθρωπο που αξίζει τη βοήθεια μας