Δεν υπάρχει, στην πραγματικότητα, η έκφραση «ουδείς αναντικατάστατος» με την απόλυτη έννοια που συχνά της αποδίδουμε. Ή, τουλάχιστον, είναι τόσο λανθασμένη όσο λανθασμένη γίνεται η πορεία της ζωής μας, όταν, εξαιτίας του εγωισμού μας, επιλέγουμε να ξεχνάμε τα λάθη μας και να συγχωρούμε διαρκώς τον εγωκεντρικό τρόπο ζωής μας.
Για σκεφτείτε λίγο…
Ή, μάλλον, κοιτάξτε τα δάχτυλα των χεριών σας ή ακόμη και των ποδιών σας, αν σας βολεύει καλύτερα.
Έχουν όλα το ίδιο μέγεθος;
Σχεδόν ποτέ.
Έτσι ακριβώς είναι και οι άνθρωποι.
Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοναδική αξία σε αυτή τη ζωή. Κουβαλά τη δική του ιστορία, τις δικές του πληγές, τα δικά του λάθη, τις δικές του αλήθειες και τις δικές του δυνατότητες.
Δεν έχει σημασία μόνο το χθες του. Έχει σημασία και η στιγμή της δικής σου συνάντησης μαζί του.
Έχει αξία να αναρωτηθείς γιατί τον γνώρισες. Γιατί ήρθε στη ζωή σου. Τι ήρθε να σου διδάξει, τι σου έδωσε, τι σου αποκάλυψε για τον εαυτό σου και, ίσως, γιατί κάποια στιγμή έφυγε.
Γιατί όλα έχουν μια συνέχεια, ακόμη κι όταν εμείς δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε εκείνη τη στιγμή.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι να καταλάβεις πως κάθε ζωντανή ύπαρξη που συναντάς σε αυτή τη ζωή δεν είναι μια άψυχη μπάλα του μπάσκετ ή του ποδοσφαίρου, για να την κλωτσήσεις μακριά σου επειδή δεν σε εξυπηρετεί πλέον.
Είναι μια ψυχή που αισθάνεται, που πονά, που αγαπά και που πληγώνεται από τη δική σου συμπεριφορά.
Δεν αναφέρομαι στις ανώριμες ψυχές που χάνονται μέσα στο εγώ τους και αδυνατούν να δουν πέρα από τον εαυτό τους.
Αναφέρομαι στην πραγματική ωριμότητα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη βιολογική ηλικία.
Έχει σχέση με την ικανότητα να αναγνωρίζεις την αλήθεια πίσω από το ψέμα, να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεών σου και να κατανοείς πως η ελευθερία σου δεν σου δίνει το δικαίωμα να πληγώνεις τους άλλους.
Κάποια διαδικτυακή φίλη έγραψε μια φράση με την οποία συμφωνώ απόλυτα:
«Είναι άδικο να τα βάζουμε με τη βροχή, αφού εκείνη μόνο να πηγαίνει προς τα κάτω ξέρει…»
Και πράγματι, πόσο συχνά θυμώνουμε με τους άλλους επειδή δεν μπορούν να μας δώσουν όσα περιμένουμε από αυτούς, ενώ αρνούμαστε να δούμε ποιοι πραγματικά είναι;
Πόσο συχνά κατηγορούμε τη βροχή, αντί να αναρωτηθούμε αν έχουμε μάθει να προστατευόμαστε από αυτήν;
Δεν έχει σημασία αν ακόμη και η ίδια σου η μητέρα δυσκολεύεται να αποδεχτεί την παρουσία σου στη ζωή της.
Δεν επέλεξες εσύ τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήρθες στον κόσμο.
Σημασία έχει να αποδεχτείς την ύπαρξή σου, να αναγνωρίσεις την αξία σου και να καταλάβεις πως, όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι κι εσύ δικαιούται να αναζητήσεις τη δική σου θέση σε αυτή τη ζωή.
Ίσως ο δρόμος προς την ωριμότητα να είναι για κάποιους πιο δύσκολος.
Ίσως χρειαστεί να περάσουν μέσα από περισσότερες απογοητεύσεις, περισσότερες απώλειες και περισσότερες εσωτερικές συγκρούσεις για να κατανοήσουν όσα άλλοι θεωρούν αυτονόητα.
Αυτό, όμως, που έχει σημασία είναι να μη σταματήσουν να προσπαθούν.
Να συνεχίσουν να μαθαίνουν, να εξελίσσονται, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να μην επιτρέπουν στον εγωισμό τους να γίνεται το μέτρο με το οποίο κρίνουν τους άλλους.
Γιατί η The value of a person is not measured by how easily you can replace them, but by the imprint they leave on the soul. σου.
Η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από το πόσο εύκολα μπορείς να τον αντικαταστήσεις, αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στην ψυχή σου
Και η ωριμότητα δεν αποδεικνύεται από το πόσους ανθρώπους μπορείς να απομακρύνεις από τη ζωή σου, αλλά από το αν μπορείς να αναγνωρίσεις τη δική σου ευθύνη όταν κάποιος πληγώνεται από εσένα.
Ίσως, τελικά, το ζητούμενο να μην είναι να αποδείξουμε πως κανείς δεν είναι αναντικατάστατος, αλλά να μάθουμε να μη συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους σαν να είναι αντικαταστάσιμοι.
Γιατί κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός.
Κάθε συνάντηση μπορεί να έχει ένα νόημα.
Κάθε απομάκρυνση μπορεί να κρύβει ένα μάθημα.
Και κάθε πληγή μας , δίνει την ευκαιρία να γίνουμε πιο συνειδητοί, αρκεί να έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε και μέσα μας.
Ας μάθουμε, λοιπόν, να συνεχίζουμε τη ζωή μας χωρίς να ακυρώνουμε τους ανθρώπους που πέρασαν από αυτήν.
Να αποχωρούμε, όταν χρειάζεται, χωρίς να πληγώνουμε σκόπιμα.
Να συγχωρούμε, χωρίς να ξεχνάμε τα όριά μας.
Και να αγαπάμε, χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.
Να σκεφτόμαστε με την καρδιά και να αγαπάμε με το μυαλό. ( Ανέκαθεν ήταν το status μου)
Γιατί η αληθινή ωριμότητα αρχίζει τη στιγμή που σταματάμε να βλέπουμε μόνο τα λάθη των άλλων και βρίσκουμε το θάρρος να αναγνωρίσουμε τα δικά μας.
Και ίσως τότε καταλάβουμε πως το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι να χάσεις έναν άνθρωπο.
Είναι να τον έχεις δίπλα σου και να μην καταφέρεις ποτέ να αναγνωρίσεις την αξία του. ❤️
Θυμισου ....
δεν χρειάζεται να μείνουμε για πάντα στη ζωή κάποιου για να έχουμε υπάρξει σημαντικοί γι’ αυτόν. Χρειάζεται, όμως, όσο είμαστε εκεί, να θυμόμαστε ότι απέναντί μας έχουμε έναν άνθρωπο με συναισθήματα, αξιοπρέπεια και ψυχή.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο να προχωράμε στη ζωή μας και στο να θεωρούμε τους ανθρώπους αναλώσιμους. ❤️
Χριστίνα Καμπά
