«Μη μιλάς, να λες ευχαριστώ που ζεις»

 

Άπειρα τα μηνύματα από εσάς στη σιωπή μου.

Μου γράφετε γιατί δεν γράφω πλέον.

Τι να γράψω, βρε παιδιά;

Η Ελλάδα ζητά ανάσες κι εμείς πάθαμε μόνο ασφυξίες.

Βλέπετε κάπου αλήθειες, για να φέρω εις πέρας τη δική μου άποψη;

Θα πέσω κι εγώ μέσα στη λάσπη και θα λερωθώ βαθύτερα.

Ένα μόνο δυστυχώς νιώθω…..

καμία αξιοπρέπεια......

 

Τώρα, εάν με ρωτήσετε το «γιατί», «δεν ξέρω» να σας απαντήσω ή ίσως γνωρίζω αλλά δεν έχει πλέον νόημα. Λυπάμαι

Η τηλεόραση προωθεί το σύστημα και οι χορηγοί κάνουν σωστά τη δουλειά τους

Φοβάμαι ότι το κακό κέρδισε το καλό και βαδίζουμε στο «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» …..συγγνώμη για τη λαϊκή άποψη στη γραφή μου.

Αλλά δυστυχώς, το τρένο στο τούνελ δεν δείχνει φως.

Μια Ελλάδα με φως γέμισε με μπόλικο σκοτάδι κι όσοι ζουν σε αυτή τη χώρα τρέχουν σε δύο ταχύτητες

οι βολεμένοι, γιατί προσκύνησαν (και καλά έκαναν, αφού η ζωή τούς το έδωσε)

και οι αβόλευτοι, που δεν γνωρίζουν εάν αύριο θα βρίσκονται σε στέγη να κοιμηθούν ή σε παγκάκι.

Κι ακούς πάντα μια άγνωστη-γνωστή φωνή από μακριά

«Μη μιλάς, να λες ευχαριστώ που ζεις».

Τους κοιτάς και χαμογελάς με χαρμολύπη.

Ναι, επιβιώνω ακόμη. Εσείς, όλα καλά;

λέω να το γυρίσω κι εγώ αλλιώς

εσείς τι λέτε

θα  αντέξω?

...........κανιβαλισμός συναισθημάτων

αυτό ζούμε

να είστε όλοι καλά

όμορφο καλοκαίρι 2026