«Φεύγω να φτιάξω τη ζωή μου.»
Υπάρχουν φράσεις που δεν τελειώνουν όταν ειπωθούν. Μένουν. Χαράζονται.
Γίνονται η ηχώ που συνοδεύει ένα παιδί για χρόνια.
Κι ύστερα περνά ο χρόνος.
Οι άνθρωποι αλλάζουν φωτογραφίες προφίλ, αποκτούν τίτλους, πτυχία, καινούργιες παρέες και μια προσεκτικά επιμελημένη εικόνα στα κοινωνικά δίκτυα.
Προσπαθούν να πείσουν ότι είναι διαφορετικοί από ό,τι υπήρξαν.
Όμως η αξιοπρέπεια δεν αποκτιέται με ένα χαρτί ούτε με μια καλοστημένη δημόσια εικόνα.
Μετριέται στις επιλογές που κάνεις όταν κανείς δεν χειροκροτεί.
Μετριέται στο αν προστατεύεις τους ανθρώπους που εξαρτώνται από σένα ή αν τους εγκαταλείπεις στο όνομα της «δικής σου ζωής».
Ένα παιδί δεν θυμάται τα βιογραφικά, τις αναρτήσεις ή τις δημόσιες σχέσεις.
Θυμάται ποιος έμεινε δίπλα του και ποιος γύρισε την πλάτη.
Γιατί όταν ένας γονιός λέει σε ένα παιδί «φεύγω να φτιάξω τη ζωή μου»,
αυτό που πραγματικά ακούγεται είναι πως η ζωή του παιδιού έπαψε να είναι προτεραιότητα.
Και αυτή είναι μια αλήθεια που δεν σβήνει
με φίλτρα, τίτλους ή χρόνια.
Μένει εκεί, ως υπενθύμιση ότι ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται από τις πράξεις και όχι από την εικόνα που επιλέγουμε να δείχνουμε στους άλλους.
.....κι αυτό το παιδί ακόμα παλεύει ΓΙΑΤΙ ΕΊΝΑΙ ΘΗΣΑΥΡΌΣ
Ότι κατάλαβες
#αλήθειες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου